ได้เลิก เอ้ยยย ได้ฤกษ์กันซะทีสำหรับผมกับบล๊อกเฉพาะกิจ อย่างผมนะถือหลัง ช้าๆ ได้พร้าสองเล่ม (ไม่ต้องทำตาเป็นประกายกันเลยครับ ผมไม่ได้หนังเหนียวแต่ก็มีสองเท้าที่ไวพอจะหลบมีดที่คุณถือมาด้วยละกัน)
ออกจากกรุงเทพไม่นาน ผมก็ไปติดเป็นตังเม อ้อ หลายคนอาจบอกว่าเกิดไม่ทันไม่รู้จัก ติดเป็นหมากฝรั่งกลางถนนก็ได้ครับ เหอๆ พอเห็นภาพการจราจรอย่างนี้ปุ๊บ ในใจก็คิดว่านี่ถ้าไม่ได้จ่ายค่าโรงแรมไปแล้ว จะกลับรถกลับไปนอนบ้านให้ดู
ขับไปไม่ถึงไหนเริ่มท้อ หาอะไรกินให้หายเครียดดีกว่าครับ (วันนี้คงถึงละทะเลละ) ร้านนี้เลยครับเจ้าประจำเวลาผ่านเส้นทางนี้
ไปถึงดอนหอยหลอด ก็ต้องคิดถึงหอยหลอดผัดฉ่าเป็นธรรมดา นอนเรียงกันมาเชียว จริงๆผมมีความสงสัยกับเรื่องหอยหลอด แต่ไม่ถามดีกว่า หุๆ
อีกอย่างที่พลาดไม่ได้ก็คอหมูอ้วนๆ แต่คนกินไม่อ้วนตามหมูนะ
ต่อไปก็นี่เลยครับ ที่นี่เรียกว่ากุ้งเหยียบน้ำ ควานลงไปไม่เจอกุ้งซักตัว ป่าวครับป่าวหน้ามืดหิวจัด มาถึงก็กวาดกันไปคนละตัวสองตัว เลยไม่เหลือให้ถ่ายภาพ
พระเอกนางเอกของเราอยู่ที่นี่ เดี๋ยวต้องพาไปเล่นน้ำซักหน่อยให้เข้ากับบรรยากาศสงกรานต์ คนไม่เปียกให้น้องกุ้งลงไปเปียกแทน
ขึ้นมาละน้องกุ้ง ขาวๆ น่ากินเป็นอย่างมาก (ภาพเบลอไปนิด คนถ่ายเริ่มจะหน้ามืดละ)
ใครที่ว่า เก๋าๆ นะมาเจอนี่ได้เลย แล้วจะรู้ว่าเก๋าจริง
อันนี้หอยแมงภู่กระทะ
สุดท้ายละครับ น้องปู แต่ดูท่าน้องปูตัวนี้จะพิการ มีแค่ก้ามเดียว ทุกจานถ่ายทันหมด จากนี้จานเดียวไม่ทัน
งานนี้มีแต่เบ่งก้าม ไม่มีวางการวางก้ามครับ ถ้าวางก้ามมีสิทธิ์ถูกขโมยไปลงท้องแน่นอน
ในที่สุดก็ถึงโรงแรมแล้วละครับ โนโวเทล ทิพยวิมาน อันนี้บรรยากาศจากห้องพักครับ
อันนี้รูปเตียงในห้องครับ
อันนี้อีกมุมหนึ่ง เห็นสระว่ายน้ำ
อันนี้ชายหาดหน้าโรงแรมครับ มีแต่หิน ส่วนน้ำก็เป็นปกติของโรงแรมที่อยู่ใกล้เมืองละครับคือไม่ค่อยจะน่าเล่นเท่าไร
ตรงนี้ปราญบุรีครับ ขับรถมาจากชะอำอีกประมาณชั่วโมงนึง ไม่ต้องเดินเข้าไปใกล้ กลิ่นก็โชยออกมาต้องรับก่อน จะทั้งปลาเค็ม จะทั้งปลาหมึกแห้ง
แต่ชายหาดที่นี่สวยกว่าเยอะครับ น้ำใสเชียว ชายหาดก็ขาวสะอาด ทรายละเอียด แต่ถ้าจะให้ไปอยู่แถวนั้น ขอคิดดูอีกทีครับ เพราะเงียบเหงาไปนิด คนไม่ค่อยพลุกพล่านเท่าไรครับ
อันนี้มุมกว้างขึ้นมาอีกนิดนึงครับ
อันนี้นอกเรื่อง ติดแถมมาจากงานหนังสือ เอาไว้เป็นคู่มือสำหรับเตรียมตัวสำหรับคนหลายๆคน ฮิๆ 
